John & Sinji

[Paz rae]

Het was een paar weken na dat Sinji voor het eerst successvol met de groep mensen had samen gewerkt die zich Kakistos noemde. Ook al 'hoorde ze er nu bij', ze voelde zich nog niet één van hen. Alleen al omdat ze geen familie was.
Misschien had Sinji er dan ook helemaal geen probleem mee om naar India te gaan in plaats van met haar collega's te cocoonen. Collega's waren maar collega's, zij wilde haar familie weer eens zien. Preciezer gezegd, Nadir.
Zodra ze op het vliegveld van Mumbai was geland, had ze naar hem gevraagd. Haar tante had haar verteld dat hij op vakantie was. Dat was een eufemisme voor 'in een kliniek voor mentaal gehandicapten'. Omdat hij vast bleef houden aan het idee dat vampiers, weerwolven en dergelijke bestonden. Onzin volgens haar familie, terwijl zij wel vrolijk in alle hindugoden van het spectrum geloofden.
Sinji wist nu dat Nadir gelijk had. In ieder geval het vampiergedeelte. Nu moest ze alleen weten hoe ze zulke wezens kon vertragen, ontmantelen en vernielen. En als hij het niet wist, kon hij haar misschien vertellen waar ze de ander kon vinden die het zeker zou weten. Ene John waar Nadir enthousiast over vertelde alsof het een vertegenwoordiger van Brahman zelf was. Hoe ze ook aan de informatie zou komen, ze wilde het weten.

"Sinji, waar ga je heen? Het is bijna etenstijd." 'Bijna' was hier een eufemisme voor over twee uur.
"Ik wil naar de universiteitsbibliotheek dee-dee Manoi, als u het niet erg vindt?"
"Theek hai, maar wees wel op tijd terug. Iedereen zal er zijn om je weer te zien. Dan kan je niet te laat komen."
"Natuurlijk niet dee-dee Manoi", knikte Sinji. "See you later."
"Ik heb liever hindi, Sinji-ji!", riep haar tante haar na. Sinji koos ervoor om het te negeren. Ze moest uitvinden waar Nadir zat en wat hij haar kon vertellen.

[Scider]

Het was tijd om te gaan. Zelfs nu hij doordrongen was van de voor hem inmiddels meer dan bekende geur van cannibis kon John Spike het niet laten zijn neus de weg te laten wijzen, terwijl hij zich een weg baande door de kelder die bezaaid was met lavenloze mensen. Het roken was op meerdere manieren niet meer hetzelfde voor hem als wat het geweest was: er was geen fysieke schade meer, maar ook geen verruiming van de geest. Er was wel meer niet meer. In feite was hij veel van de dingen die normaal waren voor stervelingen een lange, lange tijd vergeten, hun bezigheden soms slechts een vage herinnering van wat ooit geweest was of had kunnen zijn. Het was niet zo zeer dat hij vervreemd was geraakt, maar eerder dat standaard handelingen en interacties een automatisme geworden waren. Tijd doodt de verwondering over zaken die stervelingen bezig houden, trager maar ook efficienter dan welke demotivator dan ook. Het roken had hem er nu kort aan herinnerd hoe hij voor het eerst met zijn vader een pijp gerookt had, zo lang geleden, op Jamaica. Maar het bleef een herinnering, en deze was zo weer vervlogen, als de stinkende mist die bij de ontmoeting met de frisse lucht verdund werd, vervaagde, en ophield te bestaan. Nog een keer draaide John zich om, de deur die naar buiten leidde half geopend. "Are you sure Nadir's in some kind of trouble, mon?" Het antwoord vanuit de walm kwam in het Hindi. "Wat zeg je? Hey, weet je zeker dat je niet iets wil drinken voor je weggaat?" John wist dat zijn gastheer doelde op de mensen die verdwaasd over de vloer verspreid lagen, en hij zuchtte. "Nee, man. Moge Jah je behouden!"

Toen de rastafari de trap beklom, zich omhoog werkend naar de zon en de schaduwen waarin hij zich zou moeten begeven, vroeg hij zich af waar het Engels en zijn dik aangezette oude accent zo opeens vandaan gekomen waren. Toch het roken, en de herinnering? Hij grijnsde toen hij het beeld van een avatar van Vishnu passeerde. "Weet jij het?" zei hij, het beeld een trage glimlach schenkend. "Dat dacht ik wel. Sommige dingen veranderen nooit: wij krijgen enkel antwoorden van onze goden als wij deze antwoorden in ons zelf kunnen vinden. Ik en ik." John plaatste zijn wollen muts op zijn hoofd, de laatste paar tredes nemend voor hij zich in de stad zou storten. "Waak over Nadir, Vishnu, en ga waar hij gaat. Ik heb mijzelf, maar hij...hij kan wel een allesomvattende entiteit die hem goedgezind is gebruiken."

[Paz rae]

It is my lucky day. Sinji was via via er achter gekomen dat Nadir "op advies van" zijn werkgever en familie zich had laten opnemen in de kliniek aan de Vierde Shivaristraat. Een kliniek waar een vroegere vriendin van haar gaan werken, volgens haar nichtje. Als dat klopte, Khandi vandaag werkte en haar geluk zo voort zou duren, zou ze hem vandaag nog spreken. En wat krijg ik dan te horen?
Ze stapte uit de taxi en belde aan bij het grote witte gebouw op de hoek van de straat. Het was vrij zeker dat ze eerst door een camera bekeken werd en dat haar wilde kapsel niet mee zou werken. Had ze nu maar wel de outfit aangedaan die haar tante haar had opgedrongen.
Na een paar minuten hoorde ze een kort gezoem.
Achter de receptie zat iemand die onmogelijk Khandi kon zijn. Tenminste, dat hoopte Sinji voor haar.
"Good day, hoe kan ik u vandaag helpen?"
"Good day", groette Sinji. "Ik ben hier voor Nadir Vinal."
"Bezoekuur is elke vrijdag om acht uur 's avonds", de receptioniste keek haar over haar bril aan. "Vandaag is het dinsdag."
Like I don't know that. Sinji probeerde het nog eens. "Ik ben net uit Europa aangekomen op Mumbai Airport. Ik ben Sinji Vinal en ik ben hier om mijn lieve neef te helpen zijn wijsheid terug te vinden."
De receptioniste schoof haar bril naar boven. "Identiteit?"
Sinji gaf haar haar paspoort. Helpende familieleden deden het meestal wel goed.
"Over een half uur komt iemand je op halen. Nu mag je de lift naar de derde nemen, daar kan je de aanwezige vertellen dat je Nadir Vinal mag opzoeken met de toestemming van Chora."
"Hartelijk dank mevrouw." Sinji maakte een korte buiging en verdween de lift in.

Een paar minuten later stond Sinji door een luikje naar Nadir te kijken.
"Hij heeft zijn maaltijd nog niet binnen gekregen en kan daardoor nog verward zijn. Ik zal achter de deur blijven staan, roep zodra er iets naars gebeurd."
Sinji knikte en stapte opzij zodat de deur open kon.
"Nadir?"
Haar neef keek op, een dromerige grijns rond zijn mond, zijn oogwit geel. "Sinji, is dat jij? Sinji-ji! De goden zullen nu ook jou aanspreken! Eindelijk ben ik veilig!"
De bewaker keek haar veelbetekenend aan. Sinji beet op haar lip en stapte de kamer in.

[Scider]

Het liefst was John met de taxi naar de kliniek gegaan, maar dat was nu eenmaal geen optie. Het was middag, en de zon brandde fel als altijd. Ongeacht hoezeer de vampier geen zin had om te lopen, hij kon het zich niet veroorloven een risico te nemen door zich in een auto te begeven die wellicht een tijd lang op een open plek stil staan zou voor een stoplicht of iets dergelijks. "Mijn gevoelige perzikhuidje," mompelde hij, terwijl hij van het ene naar het andere donkere steegje marcheerde. De meeste creaturen van de onderwereld gebruikten overdag het riool om zich voort te bewegen, maar ook dat was iets dat John over het algemeen toch trachtte te vermijden. De stank ging maar niet uit zijn jas, en daar trok hij de grens. Derhalve kwam John ietswat geirriteerd over terwijl hij de Vierde Shivaristraat naderde, al had zijn bezoek aan zijn oude collega die nog steeds niet op het rechte pad was geraakt er vast ook iets mee te maken gehad. De wat meer duistere figuren in de achterbuurten slonken weg in de schaduwen wanneer hij passeerde, zich maar al te bewust van zijn reputatie. Iedereen wist dat wanneer John bloed wilde zien, het zelden rood was.

Alles veranderde toen hij bij de kliniek aankwam.

John hoefde nog maar een enkele schaduwrijke straat uit te lopen, de kliniek al in zicht, toen hij het zag. Zijn blik stak de straat over, routinematig, alles in zich opnemend, en daar lag ze, gescheiden van hem door een brede bundel helder licht, die gevuld was met spelende kinderen en toeterende auto's. Hetgeen hij aanschouwde deed zelfs hem stoppen, en twijfel stak zijn kop op. Nadir had hulp nodig. Zijn bestaan zou wel beeindigd kunnen worden als hij probeerde de straat over te steken - en de pijn van de brandende zon zou hem zijn zelfbeheersing kunnen doen verliezen, al die kinderen hulpeloze slachtoffers makend voordat hij zelf tot as zou vergaan. Maar...

John beet op zijn lip, en de irritatie en aarzeling verdwenen van zijn gelaat. Snel trok hij zijn muts zover over zijn hoofd als het kon, waarna zijn handen verdwenen in de mouwen van zijn jas. Met een kreet van vreugde spurtte hij de straat over, zijn hoofd zoveel mogelijk bedekkend met zijn jas. Tegen de tijd dat hij de ietswat louche ogende kraampjes in de schaduw aan de overkant bereikt had, stroomden er kleine sliertjes rook van onder zijn jas vandaan. Een paar mensen keken de rastafari verbaasd aan. "Kettingroker," zei hij, met een schuldige blik en een vijftal brandende sigaretten in zijn rechterhand als bewijs. Ze hoefden niet te weten dat hij de sigaretten net had aangestoken aan zijn zo goed als brandende huid, noch dat hij, zoals wel vaker, weemoedig terugdacht aan het laatste potje werkelijk zonwerende zonnebrandcreme dat hij in de jaren '60 had opgepikt, maar ook weer was kwijtgeraakt. Vroeger maakten ze alles beter. Met een grijns op zijn gezicht geplakt liep de imposante man op een verkoper af.

"Horloge kopen?" zei deze zenuwachtig, terwijl hij zijn jas opende om het gros van zijn koopwaar te tonen. "Nee," antwoordde John, terwijl hij voorzichtig een limoengroene zonnebril van het rek naast de man tilde. "Ik neem deze. Ze is schitterend."

Voor sommige dingen was het nog de moeite waard je onleven te riskeren.

[Paz rae]

"Neeeeeeeeeeee!" Nadir ijsbeerde door zijn kleine kamertje, druk gebarend om verschillende goden aan te roepen. "Je snapt het niet! We kunnen naast ze leven, als er maar iemand is die de voorganger wil worden. Zodat hun bloed met het onze samen kan komen. Denk je eens in.. een nachtwaker die door zonlicht kan lopen en niet meer op bloed hoeft te leven.. een weerwolf die zijn krachten onder controle heeft en zijn reukzin als als.. politieagent kan gebruiken! Een goed contact met geesten zodat de levenden nog altijd contact met de doden kunnen houden!"
Sinji keek op haar horloge. Dit was zo al veertig minuten bezig. Alles wat ze zei zorgde voor een andere riedel.
"Nadir. Nadir, ik heb nog maar weinig tijd en.." Ze twijfelde. "Als wij zo'n voorganger moeten vinden, moet ik eerst meer van de anderen af weten. Te beginnen met de va- nachtwakers. Kun je me daar niet meer over vertellen?"
Haar neef stond stil en keek haar aan. "Dan moet je John bellen. Opzoeken, met ons hoofd, telepathie! Hij loopt met ze allemaal, hij kent ze en soms.. ik heb gehoord dat hij ze ook vermoordt."
En ik kan die gast vertrouwen omdat..?
"Vertel dat Nadir je heeft gestuurd. De stem van Shiva, de Vinaljongen. Hij zal het vast wel weten en je helpen."
"Okay.. maar.. hoe ziet hij er uit? Waar vind ik hem?"
"Ik zal een afspraak voor je met 'm maken! Hij is altijd in de buurt en dan hoort hij me, als hij er niet was, was ik gek geweest."
O Nadir. Sinji pakte haar neef vast bij zijn schouders en keek hem recht in zijn ogen. "Nadir, neef, je moet even voor míj denken. Een simpel mens dat geen telepathie krachten heeft. Hoe ziet die John er uit, is hij ook uit India of is het een blanke? Wat is zijn achternaam en waar woont hij?"
"Jij bent niet simpel! Ooit zullen de goden je een tweede kans geven en je zal de grootste zijn ji, aan hun zijde zitten!"
Wanhopig schudde ze hem door elkaar. "Nadir, focus!"
"Geen fysiek geweld!", hoorde ze van achter de deur. "Laat de patiënt los!"
"Het is de enige rastafari in heel Azië", grijnste Nadir. "Je vindt hem wel."

Zo aan het begin van de avond was het eindelijk een fijne temperatuur om buiten te zijn, maar dan zou Sinji helemaal te laat komen voor het eten. Er kwamen na vijven alleen geen taxi's meer in het Vierde, dus ze moest even verder kijken.
"Een taxi en een rastafari.. welke vind ik eerder in Mumbai", ging ze mompelend op zoek.

[Scider]

Uiteindelijk had John de tijd genomen om te wachten tot de zon zo ver gedaald was dat hij de schaduwen naar de overkant kon bewandelen. Zijn eerste oversteek was geboren uit enthousiasme, maar bij zijn tweede kon hij niet weer contact met zonlicht riskeren. Hij was wel gek, maar niet krankzinnig. Rustig had hij zich tegen een muur geplant, op zijn gemak een van de sigaretten die hij had aangestoken oprokend. De buurt beviel hem. Onguur ogende types, maar niet van het soort dat werkelijk alles zou doen om aan geld te komen. Lichte criminelen die de zware criminelen weg houden - sterke familiebanden, dat werk. En de kinderen speelden vrolijk met elkaar, ongeacht hun status of het beroep van hun ouders. John grijnsde. Het had bijna iets Italiaans, en de wereld was groen, dankzij zijn nieuwe aanwinst.

Toen hij uiteindelijk de straat overstak, volgden de kinderen hem, overduidelijk denkend dat het een spelletje was, springend van schaduw naar schaduw. Eenmaal bij de kliniek aangekomen was hij echter nog niet van ze af, en een van hen waagde het zelfs aan de jas van de vampier te trekken, onderwijl een "nog een keer, nog een keer!" uitstotend. Ietswat zenuwachtig glimlachte John naar het meisje dat eerder de kliniek was uitgekomen, waarna hij naarstig door zijn veelvuldige jaszakken begon te zoeken. Iets om die koters zoet mee te houden...half-automatische gun met infra-rood...nope...wakazashi...nuh-uh...werpmessen...te scherp...inklapbare rifle...te duur...rol pepermunt...kan ik ze niet aandoen, ik weet waar ik het vandaan heb...drugs...heb ik nog nodig...bowiemes...andere wakazashi...valse papieren...Doc's laatste adres...sigaretten...misschien...handkatapult voor het verdrijven van Jamaicaanse bosgeesten met Hemelse Modder, toen dat nog geen dessert was...ah! Triomfantelijk overhandigde de rastafari zijn katapult aan het jongetje dat aan zijn jas hing, waarna hij het kind een aai over zijn bol gaf. "Jij hebt koude handen," zei het ventje. John rolde met zijn ogen en duwde hem voorzichtig weg. "Ga jij je vriendjes nu maar terroriseren," verzuchtte de lange man in zijn beste Hindi, waarna hij het meisje dat de kliniek had verlaten toevallig weer aankeek. "Ah, excuses," zei hij, om zijn tweede oogcontact te verbloemen, "U lijkt een beetje op iemand die ik ken. Verontschuldigt U mij." Vervolgens maakte John aanstalten om de kliniek te betreden.

[Paz rae]

Een man die contact met mij zoekt.. die denkt zeker dat ik makkelijk ben omdat ik uit een kliniek stap.
Sinji wilde al met haar ogen rollen om aan te geven dat ze niet van zulke praktijken gediend was toen het kwartje bij haar viel. Niet zo maar een man. Aan de overdosis haar te zien was het een rastafari. Een rastafari die ze in Mumbai moest vinden..
"uh wat?" Ze ving nog net iets op over op iemand lijken. "Ho hee wacht jij eens even!" Sinji greep de man bij zijn jas vast en liet meteen weer los, geschrokken van haar eigen voortvarendheid. "O excuses, dat spijt me zo. Dat hoorde niet. Dat was asocialiteit van mijn kant hoor, wij zijn niet allemaal zo. Maar u zei.. dat ik op iemand lijk? Wie?"
Ze glimlachte een beetje. "Sorry, ook een vreemde vraag. Gaat u maar verder als u niet wilt antwoorden."
En heet jij toevallig John en ben jij de man waar mijn neef zo hoog over opgeeft?

[Scider]

John haalde zijn wenkbrauwen op en lachtte kort. "Nou, als we het persoonlijk gaan maken..." zei hij, doelend op het feit dat Sinji net zijn jas had vastgegrepen, "de Vinaljongen, Nadir, meisje. Het lijkt mij geen toeval dat iemand die zo op hem lijkt net de kliniek uitstapt op het moment dat ik van plan ben hem op te zoeken. Heb je de stem van Shiva gehoord?" De rastafari lachtte weer. "Dus, hoe gaat het met de arme drommel?"

[Paz rae]

"Pardon?"
Het duurde Sinji even een paar tellen tot het kwartje viel. Dit was John. Dit was een rastafari in Mumbai en hij kende Nadir. Het moet hem wel zijn.
"Eh. Ja het klopt dat ik familie ben van Nadir Vinal, maar ik heb nu even geen tijd voor een gesprek." Ik moet even bijkomen.
"En ik zou zulke dingen niet in het openbaar zeggen als ik jou was, zeker niet hier." Supersticious lot dat we zijn. "Ik ben helaas nog nooit vereerd met het stemgeluid van Shiva. Amen. Maar eh.. hij is nogal in een extreem positieve bui. Zullen we morgen hier afspreken rond lunchtijd? Dan heb ik een excuus en zal niemand op me letten. Als ik traditioneel ga natuurlijk."
Sinji vergat iets. "Dus ja, jij bent de John die Nadir zo vereert?"

[Scider]

Het kostte John wat moeite om de woorden van Sinji te volgen, maar hij begreep maar al te goed dat dit simpelweg kwam doordat zij uit een ander milieu kwam dan hijzelf. Zijn wereld was nu eenmaal bevolkt met creaturen die iedere vorm van religie of conventie ontstegen, en het was vaak lastig voor hem om zich actief te beseffen wat normale mensen bezig hield. Er was geen twijfel over het feit dat zijn sociaal besef ooit groter was geweest, maar de laatste jaren had hij simpelweg weinig reden gehad om persoonlijk contact met anderen te zoeken. Ach ja, Etaíne was er geweest, maar zij is uit hetzelfde hout gesneden als ik, ongeacht of ze het zich beseft of niet. Maar dit...Shiva niet in het openbaar mogen noemen in India? Een excuus vinden om morgen af te spreken, terwijl we nu hier al zijn? Traditioneel 'gaan'?

John glimlachte gemoedelijk en knikte twee keer, terwijl hij zijn bril afzette. "Ja en ja," zei hij, "ik ben John Spike, maar ik wil wel meteen toevoegen dat ik Nadir's...genegenheid naar mij toe nooit zo begrepen heb. Het is een goede jongen, natuurlijk, met een uitzonderlijke gave, en ik ben op hem gesteld, dat wel. Ik ben blij om te horen dat hij zo positief ingesteld is vandaag. Wat die afspraak betreft: uitstekend, maar ik moet je wel waarschuwen dat ik een tijdje geleden het daten compleet heb afgezworen." De glimlach van de rastafari werd wederom een grijns. "Of is er een andere reden waarom je me wil spreken? Ik ken je naam niet eens, meisje!"

[Paz rae]

Meisje? Daten? Seriously? Sinji's achting daalde. "Ik spreek met je af voor de bestwil van mijn neef. Niet om iemand te daten die zijn haar niet meer heeft gewassen sinds zijn puberteit."
Ze beet op haar lip. "Wat bedoel je met Nadirs gave? Geloof je er in dat hij.. contacten heeft met vampiers, weerwolven, geesten enzo? Ik bedoel.. ik weet wel dat ze bestaan, maar toch", voegde ze fluisterend toe. "En ja sorry je hebt gelijk, ik ben uitermate onbeleefd bezig. Mijn naam is Sinji Vinal. Nadir is de zoon van mijn eerste tante. Tot ik emigreerde, speelden we heel vaak samen hier. Ik vind het nog steeds vreemd om er aan te denken dat hij opgesloten zit voor iets dat als een priest het zou gebeuren, geweldig bijzonder zou zijn." Sinji keek John aan. "Dat steekt. Wij beroepen ons op onze openmindedness maar sluiten wel nog steeds de afwijkenden op. Morgen dus, hier om twaalf uur 's middags? Lukt je dat?"

[Scider]

Sinji's woorden hadden een meer dan positieve invloed gehad op John, en nu pas begon hij enige echte interesse voor haar te voelen. "Sinds mijn puberteit?" zei hij lachend, terwijl hij gespeeld aan zijn haar rook en een vies gezicht trok. "Je hebt gelijk, natuurlijk...een hele tijd, ik kan het je verzekeren. Aangenaam kennis te maken, Sinji Vinal. Ik zal er zijn...maar wel in die kroeg daar, aan de overkant." Hij wees naar een ietswat klein uitgevallen pubje aan de overkant van de straat, naast de stand waar hij eerder zijn bril had gekocht. "Ik wacht niet zo graag midden in de zon. Ben een beetje ijdel als het aankomt op mijn huid, vrees ik." Toen John grijnsde, leek het alsof zijn hele koffiebruine gelaat mee lachte. "En wat Nadirs gave betreft...ja, ik geloof dat hij contact heeft met vampiers en dergelijke. Dat is niet zo moeilijk als het misschien klinkt, maar hij doet het op een nogal bijzondere manier. Ik ben blij dat je open staat voor dat soort dingen - anders was ik waarschijnlijk morgen niet gekomen. Moet ik me zorgen maken om Nadir, omdat je het met me over hem wil hebben? En heb je er bezwaar tegen als ik je noem, wanneer ik dadelijk even bij hem binnen wip?"

[Paz rae]

Sinji voelde iets aan de rand van haar geheugen prikken toen John eerst iets zei over 'een hele tijd' en vervolgens liever binnen was dan buiten. Maar ze wist niet wat er precies aan de hand was en negeerde het. Ze was nu bezig met een conversatie. Straks als ze er niet meer mee bezig was, zou het misschien naar boven komen.
"Ik sta er voor open door ervaring en omdat ik mijn neef graag geloof. Het is niet alsof ik zulke types in mijn leven wil verwelkomen. Je mag me noemen, maar ik hoop niet dat het hem verward omdat ik er net ben geweest. En.. misschien kun je kijken of hij jou ook noemt. Dat de Goden je een tweede kans zullen geven en zulke dingen? Als het een algemene toewens is, zal ik wat .. relaxeder zijn. Maar nou ja, ik moet niet te laat komen voor het avondeten. Tot morgen John."
Ze knikte, zwaaide en verdween de hoek om.

[Scider]

"Ja, pas op dat je zulke types niet in je leven verwelkomt," mompelde John, terwijl Sinji haar avondeten tegemoet ging. Hij grijnsde een beetje wrang en draaide zich weer naar de kliniek. Het was allang geen bezoektijd meer, maar iedereen die in deze buurt woonde of werkte wist beter dan de vampier iets te weigeren.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------

De jongen ontweek zijn vragen, en dat verontrustte John meer dan het nodeloze geijl en de mysterieuze woorden die het ventje maar bleef spuien. Er was iets goed mis.
"Jij begrijpt me toch, John Spike?" Nadir pakte de jas van John met beide handen vast en sleurde hem bijna van zijn stoel, zijn ogen glanzend van enthousiasme.
John keek op zijn beurt enkel verontrust en maakte voorzichtig de handen van Nadir los. "Dus de handtastelijkheid zit in de familie," antwoordde hij, en voor Nadir daarop kon reageren zei hij vlug: "maar ik weet niet zeker of ik je begrijp, Nadir, en of ik hier wel iets mee te maken moet hebben. Je hebt het over een...messias, ofzo? Iemand die het natuurlijke en het onnatuurlijke zal verenigen en balans zal geven? En je voorspelt dit met behulp van je gave? Weet je zeker dat het je gave is, en niet...iets anders?"
Even vernauwden Nadir's ogen zich, en hij leek een stuk te kalmeren. Er was iets dat hij wilde zeggen, maar hij slikte zijn woorden in, en kort daarna was hij weer euforisch. "Wij zijn allemaal onze eigen messias, John! Oh, ik ben zo blij dat je gekomen bent...eigenlijk zou jij het voortouw moeten nemen! Jij, de enige nobele vampier, ridder in de duisternis, beschermer van de mens tegen de onderwereld! Jouw bloed, vermengd met dat van een puur mens...ja, dat zou werken! Het zou bij iedereen werken, dus waarom niet bij jou? Maar jouw voorbeeld zou zoveel beter zijn!"
John keek Nadir licht wantrouwig aan, maar die reageerde daar amper op. Vervolgens haalde hij een mes uit zijn jaszak en zette dat tegen zijn eigen pols. "Ok, mijn bloed en...jouw bloed. De Nadir die ik ken is puur en onschuldig, dus...wat er ook zou moeten gebeuren, we kunnen het met z'n tweeën voor elkaar krijgen, jij en ik. Laat maar eens zien waar je het over hebt."
Nadir lachtte echter alleen maar, alsof John een kind was dat een grappige maar onnozele vraag gesteld had. "Nee, John," zei hij, "geen echt bloed! Je komt er nog wel achter! Je zal het wel zien!"
John haalde zijn schouders op, stopte zijn mes weg, en knikte. "Als ik het zal zien, zal ik het zien," zei hij laconiek, terwijl hij een laatste maal zijn hand op de schouder van Nadir legde, bij wijze van afscheid. "Pas op jezelf, Vinaljongen. Ik kom snel weer terug. Moge Shiva met je zijn."

Toen hij door de lege gangen van de kliniek liep, op weg naar buiten en omringd door het enkel voor hem hoorbare geluid van patiënten die zich opmaakten om naar bed te gaan, spookte er maar één gedachte door zijn hoofd. Ik heb hem nooit verteld dat ik een vampier ben...en daarbij, dat was niet de Nadir die ik gekend heb.

[Paz rae]

Het leek er op of haar bindi naar beneden gleed. En na zo'n lange tijd was Sinji vergeten dat haar sari jeukte, maar het kwam snel weer terug. En ze was tien minuten te vroeg. Buiten wachten kon de omgeving verkeerde ideeën geven. Binnen wachten was alsof ze achtergelaten was door haar minnaar.
Ik moet eens iets minder punctueel worden. Ik ga alvast iets drinken.

De kroegbaas had haar veel te lang aangekeken maar gelukkig was hij bijna de enige man die interesse had getoond. Sinji had mangosap besteld en zat nu haar notitieblok te bekijken. Er stond maar weinig op en wat er op stond was in code. Haar familie zou er nooit achter mogen komen wat ze allemaal beschreef over vampieren en ander onmenselijk tuig.
Wat er allemaal bestond, in hoeverre de verhalen waar waren, wapens.. maar ook wat er met Nadir en haar aan de hand was. Als Sinji bijgelovig was geweest, zou ze denken dat het familieverhaal over stamvader Kenjirro waarheid was. Ze zuchtte.
"Waarom heb ik dit nu weer?"

[Scider]

"Grappig...dat vraag ik me iedere morgen ook af." Spike stond vlak achter Sin, getooid met nieuwe zonnebril en al, met gekruisde armen op zijn gemak haar notitieblok mee te lezen. Het postuur van de vampier was niet gering, dus hij had er niet lang kunnen staan zonder dat Sin het gemerkt zou hebben, en hij was zeker al niet via de normale ingang de bar binnengekomen. Zelf deed John echter alsof het de normaalste zaak van de wereld was om zomaar achter de rug van mensen te verschijnen, en hij nam nonchalant een stoel aan de tafel van Sinji. "Hmmm..." zei hij, terwijl zijn blik kort die van de kroegbaas kruiste, "je bent nogal een brainiac, als dat gebrabbel op je notitieblok enige indicatie is, of anders een puzzelaar, want ik kan er geen chocola van maken. Dat komt goed uit, want ik vermoed dat onze gemeenschappelijke vriend, de Vinaljongen, wel wat ontwarring kan gebruiken." Haastig plaatste de eigenaar van het etablissement een drankje voor Spike dat duidelijk tomatensap was, waarna hij zich weer uit de voeten maakte.

[Paz rae]

"Smooth entree." Uit gewoonte sloeg Sinji haar notitieblok dicht en schoof het onder haar halfvolle glas, zodat de notities bevlekt zouden worden als iemand het weg zou willen trekken. "Heeft je moeder je nooit verteld dat over iemands schouder meekijken niet netjes is? Het zijn gegevens en vragen waarvan ik niet wil dat iedereen ze kan lezen, anders had mijn familie allang de kamer naast mijn neef voor mij gereserveerd."
Ze volgde de barman en fronste. "Je houdt je toch niet op in dodgy zaakjes hè? Ik wil niet verder de onderwereld in dan nodig, eigenlijk. Maar in ieder geval.." Sinji zuchtte. "Heb je gelijk over Nadir. Het lijkt wel alsof hij steeds minder contact heeft met deze wereld. En aangezien ik geen contact heb met de andere wereld weet ik niet in hoeverre hij gelijk heeft over alle nare dingen die hij verteld."

[Scider]

"Hmmm, ja.." zei John, nadat hij een slok van zijn drankje had genomen, "soms vraag ik me weleens af of het niet beter is als de hele wereld op de hoogte zou zijn van...de andere wereld. Het zou dingen een stuk minder gecompliceerd maken. Daarbuiten om heb ik slecht nieuws voor je: contact met de andere wereld betekent tegenwoordig helaas vaker wel dan niet ook jezelf verdiepen in dodgy zaakjes. Je weet niet half hoe graag ik het anders had gezien, maar het is nu eenmaal zo. Het is..."
John zweeg even, schijnbaar half verloren in gedachten, of anders zoekend naar woorden. Uiteindelijk besloot hij zijn zin maar niet af te maken. "Nu ja, het is lastig genoeg zoals het is, maar ik wil er geen doekjes om winden dat ik je contact met de andere wereld kan zijn. Het lot van Nadir gaat mij ook nauw aan het hart, om eerlijk te zijn, en ik ben allang blij dat je in ieder geval van het bestaan van de andere wereld weet. Ik heb zelfs vermoedens over zijn conditie, maar voor ik daarover uitwijd...zijn er dingen met Nadir gebeurd die op externe occulte invloed kunnen duiden voordat hij werd opgenomen? Kijk, hij is altijd bijzonder geweest, dat weet jij net zo goed als ik, ongetwijfeld, maar was hij voor zijn opname geobsedeerd door een voorwerp dat hij op een rommelmarkt gekocht had ofzo? Heb je al eens in zijn computer gekeken, om te zien waar hij zich zoal mee bezig hield? Had hij toevallig foute vrienden waarmee hij tijdens de gymles iets te effectieve magische symbolen in het verkleedhok krabbelde? Er moet iets zijn - er is altijd iets - een hint, een aanwijzing van wat er fout gegaan kan zijn...want ongeacht of hij onzin uitkraamt of niet, erg gezond lijkt zijn huidige situatie mij niet."

[Paz rae]

"Het liefst wil ik die 'andere wereld' net zo hard onder het tapijt schuiven als de rest van mijn familie het doet. Allemaal nemen zij de goden van het hindoeïsme in hun dagelijks leven op, maar o wee als iets daarvan afwijkt." Sinji voelde zich opgewonden raken en kalmeerde zichzelf gelijk. "Misschien is het omdat ik een buitenstaander ben dat ik er anders tegenover sta. Mijn ouders hebben me -naar de mening van sommigen- te vaak mee naar hun buitenland genomen. Maar Nadir.. hij was mijn beste vriend. Een perfecte Indiase zoon en hindoe. Zijn moeder vertelde mij dat hij zich zo goed op zijn gemak voelde op alle heilige plaatsen dat haar werd gevraagd of ze hem wilde afstaan voor het geloof. Nadir zei altijd bij zulke verhalen dat hij het waarschijnlijk saai vond en bijna in slaap viel. Hij had juist niks met de goden. Hij.. dacht dat hij het beter wist. Nanna zei op z'n dertiende dat het kodme op zijn rug aan het groeien was. Je weet wat dat betekent? Hij zou een halfkind zijn, een wisselkind zoals in de Noorse verhalen. Daarna vonden zijn ouders hem niet zo geweldig meer, zeker zijn moeder niet. Ik geloof dat ze geprobeerd hebben het operationeel te verwijderen, maar ik weet niet zeker of dat gelukt is. Daarna is hij een beetje van zijn familie verwaterd geraakt, maar ik weet niet of hij daarmee ook dodgy richtingen mee is in geslagen." Sinji keek John aan. "Kan het? Een halfwezen dat iets menselijks op de wereld zet?'

[Scider]

"Een wisselkind?" zei Spike, licht fronsend, nog maar eens een slok nemend. "Ik...heb er wel van gehoord, maar ik heb er nooit een ontmoet, voor zover ik weet. Er is een grote kans dat het alsnog enkel verhaaltjes zijn om kinderen met een rare handicap te verklaren, maar toch...nou ja, je weet nooit. Hij rui--- lijkt normaal genoeg. Weinig fysieke manifestaties die op iets bovennatuurlijks zouden kunnen duiden." John wreef even over zijn gezicht, waarna hij Sinji op zijn beurt aan keek. "Het bevalt me echter niets dat Nadir's familie misschien geprobeerd heeft iets operatief te verwijderen. Iemand zei ooit tegen mij, half grappend, dat het woord 'natuurlijk' niet voor niets in 'bovennatuurlijk' gevangen zit. Het heeft zelden zin om een bovennatuurlijke aard te verloochenen of proberen te omzeilen, en het is vaak gevaarlijk. Nature will find a way, zoals moderne science fiction schrijvers plachten te zeggen. Het komt er altijd uit, verwrongen of niet. Misschien...is het maar beter als we hem nu even opzoeken, en er direct naar vragen. Hij vertrouwt jou, en hij vertrouwt mij. Met wat geluk wil hij ons zelfs laten zien wat er precies met hem gedaan is, zo er echt iets gebeurd is." Ah, 'taine, meisje, was je maar hier. De nachtelijke achtervolgingen door de steegjes zijn best ok, maar ik haat dit stuk wat er voor komt. Je bent zoveel beter in het giswerk, damn.

[Paz rae]

Voordat Sinji verder kon ingaan op Spikes opmerkingen over wisselkinderen, werd ze onderbroken. Onderbroken door een knal en het geluid van springend glas. Een alarm begon te krijsen, zich vermengend met het gegil van de mensen buiten.
"Shit." Door de bovenste ramen van het caféetje was nog net duidelijk hoe de bovenste verdieping van de kliniek tegenover helemaal aan het uitbranden was. "Shit!" Sinji voelde zich tegelijkertijd heet en ijskoud worden. "Nadir! Nadir!" Haar stoel kletterde pas op de grond toen ze al bij de deur stond. "Nadir!"
De rook die om het gebouw hing was niet de rook van die vuur veroorzaakte. Er zat een paarse zweem in en het leek zo.. stevig. "O Brahman Ganesh Shiva. Laat hem leven.." Ze sloot even haar ogen, maakte haar gebedje af en stormde toen het gebouw in.