Blair Bruggers

[Calimera]

Een herfstachtige dag luidde het begin van weer een nieuw schooljaar in. Blair Academy stond er statig bij en de collectie auto's op de parkeerplaats loog er niet om. Dit was de crème de la crème, de elite en de omhoog gevallen middenstand. Meerderejaars kwamen aan op het terrein en begroetten bekenden. Sportauto's in vele maten werden met bewondering bekeken door knappe meisjes die op hun beurt werden bekeken door de bestuurders van de voertuigen.

In deze setting kwamen Susanna, Melissa en Charissa aan op Blair Academy. Gezien hun leeftijd werden zij gebracht. Dit deed echter niets af aan hun entree. In een glimmende zwarte BMW en blauwe Mercedes werden de eerste twee zo dicht mogelijk afgezet. Susanna met een roze koffer op wieltjes. Haar moeder stapte uit en keek trots om zich heen. Ze maakte aanstalte haar dochter naar haar kamer te begeleiden maar haar mobiel verhinderde dat. Een gesprek van niet meer dan een paar seconden betekende een snel afscheid. 'Maak veel vrienden en doe je best! Dag schat!' Nog een snelle omhelzing en toen reed de BMW het terrein af. Susanna begon aan de zoektoch naar haar kamer.
Melissa werd heel wat hartelijker afgezet. Haar spullen hield ze met zorg in de gaten.
'Dag lieverd' werd haar zacht in het oor gefluisterd door haar vader die haar een vernedering van overbezorgde ouder wilde besparen. 'En zorg dat je goede cijfers haalt!' Niet lang daarna stond ook Melissa er ietsje zenuwachtig alleen voor.
Charissa kwam even later aan. Haar kleding was over het algemeen zwart en de skinny jeans was op haar kontzakken versierd met doodshoofden. Ze probeerde nonchalant over te komen bij het afscheid en slaagde daar redelijk in. Haar moeder zuchtte nog even bij de kleding keuze van haar dochter, hield nog een kort preekje over cijfers, kleding, hoop op goed gedrag en zo wat meer en bond daarna in. 'Tot snel, Charissa!'

Blair Academy gonsde van de acitiviteit en de meesten vluchtten snel naarbinnen door de koude wind. Gezien de tijd van het jaar, begin september, was iedereen gekleed op een zonnige dag en niemand had de herstige wind die ochtend voorzien. De prikborden waren nog leeg, het rooster nog overzichtelijk en de kamers veelal nog ongevonden. Het jaar kon beginnen!

[Paz rae]

Melissa vond het zo spannend. "Ik vind het zo spannend!" piepte ze tegen Susanna. "Moet je kijken hoe groot het is en wat een mooie gebouwen! Wist je dat Blair Academy bijna twee eeuwen oud is? In 1810 werden eerst meisjes van goede huize en later juist weesmeisjes hier opgeleid. Wel op twee verschillende plekken natuurlijk, want je kon dat niet bij elkaar zetten. Maar de schoolleiding wilde graag aantonen dat zij bij wilde dragen aan een betere, meer geleerde wereld. En daar maken wij nu ook deel van uit!" Melissa maakte een sprongetje. "We zitten wel bij elkaar op een kamer toch Susanna? Want anders.." Ze slikte even. "Anders is het wel heel spannend, helemaal alleen" giechelde ze.

[Tsukiko-chan]

“Dus onze eerste les is begonnen.” Charissa grinnikte op Melissa haar lesje. “De weesjes komen hier echter niet meer.” Charissa keek rond naar de ouderejaars, met hun Prada, Gucci, Armani en wat je nog meer voor dure merken kon verzinnen aan koffers en kleding. “Hebben jullie tweepersoons kamers? Als het goed is, en luister goed, als het goed is. Hebben mijn ouders een één persoonskamer geregeld. Dan zou ik me ’s avonds beter op mijn huiswerk kunnen contesteren.” Ze zuchtte luid. “Maar dat is natuurlijk mijn moeders idee. En mijn vader heeft het geregeld. Dus wie weet stuit ik dadelijk nog op een maker genoot.”

[Calimera]

Susanna schrok van al die kennis van het andere meisje dat zich even tevoren als Melissa had voorgesteld. Ze voelde zich opeens dom en onwetend. Ze was ook nog helemaal niet klaar voor deze school. Het liefst was ze omgedraaid en terug in de auto gestapt maar haar moeder was al weg en ze kon moeilijk vanwege een beetje geïmponeerdheid met hangende pootjes terug huiswaarts gaan. dat zou haar niet in dank worden afgenomen. daarbij zou ze dan zeker weer terug moeten en de afgang zou ze niet aankunnen.
'Ehm...' zei ze verlegen 'ik geloof dat ik een kamer deel, maar ik weet niet met wie, hoor. Ik zal even kijken'. haar handen trilden toen ze een klein briefje uit een handgeschreven enveloppe trok. 'Nummer 84'. Gespannen keek ze op of het de anderen wat zei. De sleutel viste ze daarna uit de enveloppe en ze keek naar de elegante zilveren sleutel met het nummere erin gegraveerd en een geplastificeerd naamkaartje met haar naam erop. Ze richtte haar blik weer vooruit om de ouderejaars voorbij te zien komen in de gangen.
'zullen we dan onze kamers gaan zoeken?' Susanna wist niet zo goed wat ze moest doen en hoopte dat ze de meisje later die dag nog wel tegen het lijf zou lopen als ze in andere kamers sliepen.

[Paz rae]

Melissa haalde een kettinkje onder haar t-shirt vandaan. Ze wist haar kamernummer al uit haar hoofd, maar wilde het toch nog even controleren. "Nummer vierentachtig" zei ze zachtjes. "We delen een kamer!" Melissa was blij dat ze Susanna al kende, maar nu zat ze niet met Charissa op een kamer en die hielp haar juist zo goed met kleding enzo! Hopelijk was ze niet boos. "Je bent toch niet boos Charissa? Want ik had nog gevraagd of ik samen met jou op een kamer kon, maar misschien mag dat hier niet.." Melissa wiebelde ongemakkelijk.

[Tsukiko-chan]

“Nee, ik zal eens kijken of ik nou een eenpersoons kamer heb of niet.” Om te benadrukken dat ze een beetje de gek had met haar ouders stak ze haar tong een beetje uit. “Ik moet sowieso mijn nieuwe jurk nog aanpassen, wil deze vanavond op het intro feest aan. Hij kwam gister van Japan over !! Maar van mijn moeder mocht ik deze niet passen omdat ik moest pakken.”
Ze pakte haar koffer weer en rolde er mee naar de kamers. “Ik zit trouwens niet ver van jullie, kamertje 90, zou het dan toch een tweepersoons zijn ?”

Op de deur van kamer 90 hing een klein briefje met daarop haar eigen naam en daar onder die van haar kamer genootje. “Alex. Klinkt stoer, nu hopen dat het ook een stoere meid is.” Grapte ze naar Melissa. “Maar ik had dus gelijk, mijn pa heeft weer niet naar mijn moeder geluisterd. Zoals altijd.”

[Emma]

Een zwarte Bentley reed het parkeerterrein van Blair Academy op. De eerste die uitstapte was Victoria Lane. Haar platinablonde haren waren strak naar achteren gebonden in een knot en ondanks het gebrek aan zon deze dag droeg ze een zonnebril. Ze keek om zich heen, snoof en tapte ongeduldig met haar voet. De ietwat kalende man die als tweede uitstapte maande haar tot kalmte. "Kom op, het is zijn eerste schooldag. Zit hem niet zo op te jagen."
Alex snapte niet waarom allebei zijn ouders erop hadden gestaan mee te gaan. Het was duidelijk dat het niet boterde tussen die twee, maar ze hadden zich blijkbaar in hun hoofd gehaald dat dit de beste manier was om hem te begeleiden op zijn eerste schooldag. Terwijl zijn vader de koffer en weekendtas die Alex had ingepakt uit de achterbak laadde, boog zijn moeder zich naar hem toe. Het zou niet lang meer duren voordat hij het andersom kon doen, wist Alex, want hij zat in een groeispurt.
"Nou, goed je best doen, en als er wat is dan bel je maar," zei Victoria tegen haar zoon, waarna ze hem omhelste. "En je weet het: ik wil alleen jou spreken, geen meisjes."
"Ja mama," antwoordde hij, en voelde zich een beetje een kneus. Zijn vader bespaarde hem gelukkig de schaamte en klopte hem alleen vriendschappelijk op de schouder.
"Laat af en toe wat van je horen zoon," adviseerde hij. En daarna: "Ach, wat bazel ik toch. Je gaat het vast veel te druk hebben!"
Na dit korte afscheid stapte de Lanes weer in de Bentley, zonder hun zoon, en reden weg.
Nu stond Alex er alleen voor.

[Tsukiko-chan]

Charissa stapte de kamer binnen en trok met haar persoonlijke subtiliteit. “Zo” zei ze hardop tegen zichzelf. Ze liep naar de kast toe en begon zorgvuldig al haar jurkjes uit haar koffer op de hangers te plaatsen. Broeken en shirtjes op de planken te leggen en ondergoed in de bakken te gooien.

[Emma]

De op de sierlijke palen gemonteerde wijzers die de weg wezen naar de verschillende delen van Blair, waaronder de slaapzalen, maakten alleen maar dat Alex nog meer in de war raakte. Uiteindelijk besloot hij te vragen waar hij de kamers kon vinden. Hij keek rond en zocht naar een vriendelijk uitziend persoon, die hij vond in een meisje op Louboutins. Op de een of andere manier vond hij die schoenen altijd iets vertrouwds hebben.
"Sorry, kan je me vertellen waar de kamers zijn? Ik ben op zoek naar nummer 90," vroeg hij haar. Het meisje keek hem even verbaasd aan, daarna veranderde haar uitdrukking en wees ze hem de weg. Als laatste zei nog, knipogend: "Veel plezier!" Niet-begrijpend vervolgde Alex zijn weg en vond de juiste kamer. Hij stak de sleutel in het slot en merkte dat de deur al open was. Ik ben benieuwd wie mijn kamergenoot is, dacht hij nog toen hij naar binnen stapte.
De eerste gedachte die bij hem opkwam was dat het kamermeisje nog niet klaar was. Maar kamermeisjes droegen geen spijkerbroeken. Verbluft trok hij zijn rolkoffer over de drempel, waarbij de wielen een onaangenaam geluid maakten.
"Wat doe je hier?" flapte Alex eruit, waarna hij meteen besefte hoe onbeschoft hij klonk.

[Tsukiko-chan]

“Wat doe ik hier ?! Wat doe jij hier !” Met de jurk nog in haar armen draaide ze met een ruk om. “Dit is verdomme mijn kamer ja.” Toen Charissa merkte haar jurk heel onhandig vast te hebben hing ze deze snel op een haakje en hing ook deze op in de haast overvolle kast. Ze hoopte dat haar kamer genootje niet te veel hang plekken nodig had, want ze zou graag iets van haar kastruimte willen lenen. “Je weet wel meiden vleugel meiden kamers, mijn kamer !”

[Calimera]

Samen met Melissa liep Susanna naar hun kamer. Het zag er wel praktisch uit. Twee bedden van redelijke vering, elk aan een zijde van de kamer, twee bureau's bij de bedden, nachtkastjes en een tweepersoonskast. Susanna twijfelde niet lang en besloot het rechterbed te kiezen. Ze trok haar koffer over de drempel en ging keurend op het bed zitten. 'Niet slecht' zei ze opgewekt. het viel tot nu toe allemaal wel mee. Ze schoof de deur van de kast opzij en merkte een eigen hanggedeelte en een paar bakken voor ondergoed en sokken op. 'Ik neem rechts!' zei ze ook bij de kast meteen. met moeite sleepte ze haar koffer weer naar de kast en ze begon haar koffer open te ritsen.

[Paz rae]

"Goed hoor!" Melissa volgde, haar twee trolleys achter haar aan slepend. "Jeetje, een eigen bureau en gelukkig hebben we ook een raam!" Ze bleef even stil staan en liep toen nieuwsgierig naar de kast. "Ik dacht dat al de meisjes hier zo modebewust waren, hebben die dan wel genoeg aan één kast?"

[Emma]

Het meisje in zijn kamer was niet op haar mondje gevallen en beet van zich af. Alex voelde zich lichtelijk geïntimideerd door haar gescheld. Pas toen hij zag dat ze haar kleren aan het inruimen was besefte hij dat er iets mis moest zijn gegaan.
"Dit is mijn kamer," zei hij rustig, en hield de sleutel, bungelend aan een koordje, omhoog. "Kamer 90." Hij trok zijn koffer verder de kamer in, ritste hem open en begon onverstoorbaar de kast die bij zijn deel van de kamer hoorde in te ruimen. Ze kan de pot op, dacht hij koppig.

[Tsukiko-chan]

“Dit is een meiden vleugel !” Ze schoot in de lach. “Niet om je heen gekeken toen je hier naar toe kwam.” Charissa hield haar eigen sleuteltje omhoog. ‘90’ stond ook hier op. “Je kunt beter niet gaan uitladen want jij blijft hier dus écht níét.” Charissa pakte haar mobiel, en ondanks dat ze wist dat Melissa net een paar kamers verder zat smste ze haar vriendin eerst heel snel. “Melis ! dit geloof je niet! Ze hebben een jongen in mijn kamer geplaatst, mooie school is dit XD”
Vervolgens draaide ze het nummer van de school. “Ja hallo, zou ik iemand die over de kamers gaat kunnen spreken.
Ja natuurlijk die van de slaap kamers, wat voor kamers denk je anders !
Ja doe dat maar.”
Wat een domme mensen hier. Ze tikte met een lege kledinghanger tegen de kast deur aan. “Ja hallo, met Charissa van der buren.
Ja ik ben een eerste jaars.
Nee mijn kamer is prima, jullie hebben echter een andere fout gemaakt.
Nee ik hoef geen andere kamer.
Iemand anders echter wel.
Hallo laat je mij ook nog even uitspreken.
Jullie hebben een jongen in mijn kamer geplaatst.
Ja ik zit in de goede vleugel.
Er is maar een nummer 90 niet..
Ja dat zeg ik.
Je gelooft me niet ?
Er staat hier toch echt een jongen met een sleutel van kamer 90.
Hebben jullie er niet aan gedacht dat Alex ook een mannen naam is?
Ja een man, een jongen, staat hier in mijn kamer.
Hoezo niets aan te doen ?
Zeg je mij nou dat ik met een jongen op mijn kamer moet leven.
Omdat jullie niet kunnen indelen ?
Hoezo geen ruimte meer.
Je loost hem maar ergens, voor mijn part in de sloot.
Hoezo kun je dat niet maken? Maar mij wel met een jongen laten zitten.
Wat denk je dat ik ben dan ?
Ja jij ook bedankt.. Daar heb ik dus niets aan.”
Ze hing op. “Bedankt voor het bellen zegt mevrouw dan.”

[Paz rae]

"Ohh!" Melissa begon te giechelen. "Charissa zit per ongeluk met een jongen op één kamer! Wat een fout!" Ze werd rood bij de gedachte aan een kamer delen met een jongen. Misschien zou hij wel door haar ondergoedlade heen snuffelen. "Jeetje, gelukkig heb ik jou!" Melissa klapte de eerste trolley open en begon de nette stapeltjes blouses en T-shirts op haar bed te leggen. "Hoe kunnen ze nu zo'n fout maken? Misschien is hij wel vanuit een ander huis hierheen gekomen als grap.."

[Emma]

"De meisjesvleugel?!" Alex stopte abrupt met zijn kast inruimen. Opeens begreep hij het allemaal. Waarom de wegwijzers zo verwarrend waren, waarom hij alleen maar meisjes had gezien, waarom dat meisje op de gang tegen hem had geknipoogd. Ze had gedacht dat hij een meisje ging bezoeken. Hij legde het shirt dat hij in de kast had willen leggen weer terug in de koffer, maar voordat hij verder nog iets kon doen had het meisje al haar telefoon gepakt en was aan het bellen. Haar kordaatheid intimideerde hem niet omdat hij dat al gewend was van zijn moeder, maar hij maakte wel even een mental note om haar nooit boos te maken. Toen ze op had gehangen keek hij haar vragend aan.
"Kunnen ze er iets aan doen? Jawel toch?" Hoewel hij eerst nog zo vastbesloten was geweest hier te gaan slapen, wilde hij nu niets liever dan een eigen kamer.

[Calimera]

Susanna was druk bezig de rits van haar koffertje op te krijgen. Ze had snel moeten inpakken en er zat waarschijnlijk iets tussen. Ze stopte er verbaasd mee toen ze hoorde dat er een jongen bij Charissa sliep. Ze kende charissa niet zo goed, maar ze zou het zelf ook niet zo leuk vinden als ze opeens met een jongen een kamer moest delen.
'Dat lijkt me echt....gek' mompelde en giechelde ze tegelijk. Ze wist niet wat voor jongen het was, maar dat kon toch eigenlijk niet. Tja, Susanna was nu eenmaal vrij preuts opgevoed. Ze stortte zich weer op haar koffertje en kreeg éindelijk de rist open. Er hadden wat veters tussen gezeten van haar zwarte nette schoentjes.

Nu kon ze eindelijk beginnen met uitruimen. In nette stapeltjes haalde ze haar tas leeg. het betrof 3 setjes schooluniformen, nette jurken, vrijetijdskleding en een hele zak met sokken. Haar moeder had erop gestaan dat ze er daar toch vooral genoeg van had en had massaal ingeslagen in haar favoriete kleur: roze. De bak ondergoed was ook veelvuldig voorzien van deze kleur [deels door aanschaf, deels door witte-was-met-rode-sok-ongevallen]. Haar koffer was nog niet leeg. Een grote roze toilettas met allerlei huidreinigende maskertjes kwam tevoorschijn en nog een goed geordend kistje met tientallen speldjes en broches. Alsof het een ware schat betrof en niet een kitscherige collectie zette Susanna het kistje zorgvuldig achterin de kast uit het zicht. Daarna kwamen uit haar tweede koffertje haar boeken, een set hygiënische doekjes, beddegoed in suikerspin roze met witte streepjes, een wit matje voor naast het bed, nog enkele knuffels, een paar kussentjes die qua kleur bij haar beddegoed pasten, enkele bloemenslingers die meteen haar kant van de kamer sierden en geurkaarsjes met rozengeur. Susanna keek, na al haar uitpakwerk, tevreden op, schoof haar koffertjes achter haar kleding in de hangkast en ging op het bed zitten. Dit kraakte lichtjes. Wantrouwend keek ze er even naar, maar het bleek geen structureel krakend bed te zijn. 'Ow, ik voel me gelukkig al wel een beetje thuis hier' zei ze zichtbaar opgelucht. Ze gleed met haar vingers langs een van de twee fotolijstjes die ze op haar nachtkastje had gezet. 'Ik vind het allemaal wel spannend hoor.' Ze friemelde aan een van haar twee vlechtjes en nam alles goed in zich op.

[Paz rae]

"Zo, dat is roze", zei Melissa zachtjes. Zij hield zelf meer van basiskleuren, maar nou ja. Ze haalde haar schouders op we zijn allemaal anders. "Denk je dat we het door moeten geven, dat ze zo'n fout hebben gemaakt?" Melissa smste haar moeder dat ze haar kamer had gevonden en dat haar kamergenote leuk was. "Raar om alles op te ruimen" ze giechelde. "Thuis hebben we bediendes. Dat zeg ik niet om op te scheppen hoor! Maar ik weet niet eens hoe ik een T-shirt moet opvouwen."

[Tsukiko-chan]

Charissa merkte dat ze nu zelf wat rood werd. “Ik ben bang, dat we het met elkaar moeten doen….” Ze keek naar haar schoenen en schuifelde wat heen en weer. Ze had haar enige sneakers aan. Ze waren zwart met glimmende donkerpaarse randen. “Ze zeggen dat alles vol zit. Dus…. Dan we het maar met elkaar moeten doen.” Ze schuifelde nog wat. “Dus pak maar uit zou ik zeggen.” Ze plofte zelf op de grond en begon haar kousen en sokjes in de mandjes te verdelen.

[Emma]

"O jee..." mompelde Alex. Dit was níet zoals hij zijn eerste dag had voorgesteld. Hij schoof een stapeltje polo's en shirts heen en weer in zijn koffer en keek toen om naar het meisje. Hoewel het niet zijn schuld was dat alles zo was gelopen, kreeg hij toch het gevoel dat hij sorry moets zeggen. In plaats daarvan glimlachte hij haar bemoedigend toe. "Ik ben Alex, trouwens," zei hij. "En we gaan gewoon zorgen dat dit lukt. Als je privacy nodig hebt of zo, dan moet je het zeggen. Dan ga ik wel weg of ik verstop me desnoods in de badkamer." Hij grinnikte, hoewel hij het niet zo'n goede grap vond. "Komt wel goed."
Hij draaide zich om en ruimde de rest van zijn koffer uit. Vervolgens schoof hij zijn koffer onderin de kast, streek nog even over de stapeltjes met shirts en keek of zijn overhemden wel recht hingen. Perfect. Als laatste pakte hij een fotolijstje -met een van de weinige foto's waar hij en zijn ouders als gezin op stonden- dat hij tot dan toe op een plank had laten staan en zette het op zijn nachtkastje. Toen plofte hij op het bed.
"Zo, ik ben klaar. Misschien wordt het tijd om het terrein te gaan verkennen." Hij zei het niet zo hard, omdat hij niet zeker wist hoe ze zou reageren als hij zou vragen of ze mee wilde gaan. Hij kende nog niemand hier dus het leek hem handig zijn kamergenootje een beetje te leren kennen, maar hij begreep het ook als ze helemaal geen vrienden wilde worden. Ze had er tenslotte niet om gevraagd een jongen als kamergenoot te hebben.

[Tsukiko-chan]

“Ik ben Charissa maar dat had je wel door lijkt me. Nou het lijkt me dat het wel gaat werken” Toen hij op zijn bed plofte zat Charissa met haar neus in zijn kleding kast. “Je meent toch niet dat je Dít” Ze wees naar de stapel polo’s. “In je vrije tijd draagt? Dat is echt zo afgezaagd, heb je geen persoonlijke stijl of zo? Je wilt toch niet zeggen dat je ouders niet beter kunnen betalen dan Tommy Hilviger hè ?” Ze wroette er wat tussen. “Ik vind het goed trouwens. Maar dan moet je even hier wachten. Ik kleed me even om, ik mocht van mijn ma mijn jurkjes niet aan doen.” Ze plukte een jurkje uit de kast en dook de badkamer in. Even snel als ze de deur dicht trok deed ze deze ook op slot.

[Calimera]

Susanna bloosde een beetje toen het melissa opviel dat zij veelal roze op de kamer had verspreid. Ze wiebelde onzeker met haar voeten, maar het onderwerp kwam al snel op iets anders. 'Ik weet niet, heeft Charissa dat niet al doorgegeven? Ze kunnen er vast wel iets aan doen. het idee met een jongen op je kamer..' preuts slikte Susanna de rest van haar zin in en dacht na over de opmerkingen over opruimen en bedienden. 'Ow, ik wil altijd mijn eigen spullen opruimen, anders kan ik niks vinden! Als bij mij thuis een ander iets inruimde dan was ik alles kwijt. Ik doe het altijd wel op mijn manier. Niet het vouwen natuurlijk, maar wel alles een plaatsje geven. Ik zou eigenlijk ook niet weten hoe ik alles moet vouwen. Maar ik hoop dat ze hier bij de wasserette wel iemand hebben die alles voor je vouwt en anders zoek ik gewoon iemand die dat voor me doet. Anders ben ik verloren, haha'. Susanna wist eigenlijk niet goed hoe dingen zoals het wassen en de schoonmaak geregeld waren, maar eigenlijk ook nog niet waar alle leslokalen en sportdingen waren. 'Ehm, ik weet eigenlijk niet echt de weg hier. Ik ben op 1 open dag geweest en dit is mijn 2de keer hier ofzo. Zullen we de boel verkennen ?'

[Paz rae]

"Goed idee!" Melissa had graag iemand die ze kon volgen. Natuurlijk had zij al de plattegrond van de school én de omliggende gronden uit haar hoofd geleerd, maar misschien klonk dat een beetje raar. En ik wil echt niet raar gevonden worden. Net voor ze wilde vragen of Susanna sportte, ging haar mobiel af. Nieuwsgierig las Melissa het berichtje. "O, wat aardig, een welkomsberichtje! Vast van scho- O. Er staat Gossip Girl onder. Ik wist niet dat het echt bestond." Ze giechelde nerveus en speelde met haar haar. "Hoe komt ze aan mijn nummer? Heb jij ook een berichtje?"

[Emma]

Met open mond staarde Alex naar Charissa. Hij stond er gewoon met zijn mond vol tanden van hoe onbeleefd ze was. En toen hij eindelijk zijn woorden hervonden had was ze al in de badkamer verdwenen. "Hoe durft ze aan mijn spullen te zitten?!" mompelde hij kwaad maar onhoorbaar. "Hoe durft ze me te beoordelen, ze heeft geen idee! Ik hoef geen kritiek van iemand die denkt dat doodskoppen nog steeds high fashion zijn. Wat een kreng." Eigenlijk had hij niet eens meer zin om met haar op stap te gaan, zo beledigd was hij. Hij beende de kamer uit en gooide de deur achter zich dicht. Eenmaal buiten werd hij wat rustiger. Hij leunde tegen de muur en stak met een gebaar dat heel wat geroutineerder leek dan het was een sigaret op. Hij rookte nu twee maanden, sinds de zomer.
Toen zijn telefoon bliepte ging hij er eigenlijk vanuit dat het bericht van zijn vader was. Niets was minder waar. Gossip Girl. Daar had hij wel eens van gehoord, ja. Maar hij had geen idee gehad dat het echt zo werkte.

[Tsukiko-chan]

Charissa had naast haar jurk ook haar uitpuilende make-up tas mee genomen. Ze had zichzelf in het jurkje gehesen en spelde een witte roos in haar haar. Die natuurlijk perfect aan sloot op het jurkje. Ze hoorde wat gestommel uit de kamer komen en de deur dichtslaan. Schijnbaar was haar kamer genoot er in zijn eentje al op uit gegaan. Ze pakte haar stapel kool potloodjes en begon dunnetjes de lijntjes bij te werken. Buiten zwart binnen wit. Dit maakte haar al vrij grote blauwe ogen nog groter. Mascara. Ze had het allemaal al zo vaak gedaan dat ze zich binnen een enkele minuut weer perfect opgemaakt had.
Ze liep de kamer weer in, deze was zoals verwacht leeg. Ze trok haar koffer weer open en pakte een stel witte pumps er uit. Ze hadden een witte roos op de wreef zitten en paste sierlijk onder dit jurkje. De neus was rond van voren en de zool was zo’n 2 cm dik. Het hakje achter was zo’n 8 cm hoog.
Daarna pakte ze haar sierraden kist. Deze kon je uitschuiven tot 3 verdiepingen, en was bezaaid met echte parel armbandjes, kettingen, en natuurlijk heel veel Vivienne Westwood kettingen, en ringen.
Voorzichtig pakte ze de ketting met het al bekende heilige graal icoon van Westwood er uit en hing deze om haar nek.
Vrolijk dat haar outfit compleet was huppelde ze de gang in om daar op een rokende Alex te stuiten. “Bah, weet je niet dat dat in de gebouwen verboden is. Ik weet niet het nu wel gaat werken.” Verwaand haalde ze haar neus op en liep ze naar de kamer waar Melissa moest zijn.
“Meiden ! Zijn jullie klaar om Blair te verkennen ??