Het verdwenen element

[Paz rae]

In Toremajng leven elfen, mensen en veel meer spul dat het vernoemen niet waard is. De elfen leiden, als hun natuurlijke taak. Maar zij zijn niet de hoogste leiders.
De leiders van Toremajng en het land waar het in ligt, Ybmo, zijn de elementen. De vier creaturen Wind, Water, Vuur en Aarde en hun dienaren. Elk element is in een windrichting in de stad gehuisd, want contact met de andere elementen zou noodlottig zijn. Het wordt als een eer gezien om uitgekozen te worden als dienaar, omdat je magie zult leren, maar tegelijkertijd betekent het wel dat je de rest van je leven opgesloten zal worden in het Huis van je Element. Maar zolang de elementen tevreden zijn, groeit en bloeit Ybmo en zijn hoofdstad.
Tot de dag kwam dat Water uit zijn Huis (= gevangenis) was verdwenen. Bronnen droogden uit, anderen elementen zochten naar meer ruimte. Meteen werden zoekpeletons opgezet. Maar hoe vind en vang je een element?

Het was twee dagen na het nieuws van de verdwijning. Er waren zoveel wezens die op zoek wilden gaan en zo eeuwige roem verdienen, dat de vier Elfen, de hoogste leiders na de Elementen, limieten toelegden. Alleen de besten van de besten mochten gaan. De kunstenaars met watermagie, niet die van de andere elementen. Geen criminelen of maagden, geen dwergen of drakenkinderen. De zoekers moesten geregistreerd worden, zodat er gepast beloond of gestraft kon worden bij terugkomst. Een deel van de zoekers gehoorzaamde. Een deel was al weg voor de limieten waren uitgeschreven.

Wose, een jonge, vuile en magere elf, was onderdeel van dat tweede deel. Samen met één van haar partners had ze buiten de stadspoorten afgesproken. Haar smoezelige uiterlijk (lang vuilblond haar, veel blauwe plekken op een blanke huid en jutezakken kleding) zorgde ervoor dat wezens over haar heen keken, ondanks de grote stok en zakken Jasmijn die ze bij zich droeg. De stok was haar eerste verdediging. De Jasmijn haar verslaving waar ze de nacht mee door kwam. Na een kort gemompeld afscheid naar Toremanjg verdween ze door de Westerpoort en wachtte tot haar partner op kwam dagen.


[OOC: dit is gesloten rpg, tot bericht van verandering komt]

[Anonymous]

Een jonge vrouw rende door de straten van Toremanjg. Het was een aardig knappe vrouw om te zien. Ze had zwart haar, met onderin een krul. Ze leek ook zwarte ogen te hebben en een fijn gezicht. Ze was slank en droeg een leren broek, met daarop een blouse. Aan haar heup een zwaard en op haar rug een boog. Ze droeg nog wat buidels mee en een rugzak. Klaar om op reis te gaan.

'ga opzij...'Momeplde ze tegen de mensen om haar heen. Senea had haast, haar partner Wose stond buiten Toremanjg te wachten bij de poort. Ze zouden samen op reis gaan. In een dronken bui had Senea zich laten om praten door Wose en toen Wose blijkbaar het de volgende dag nog leek te menen. Had Senea maar besloten mee te gaan. Ze kon haar vriendin niet laten stikken.

Ze naderde de poort en keek om haar heen, opzoek naar een magere elf. Maar ze kon niets vinden. Tot dat ze haar daar ineens zag staan. ''Hé Wose! Hier! Ik ben der, ja sorry ik was wat laat...' Sprak ze vlot, terwijl ze Wose gemoed liep 'Het was nog al.. euhm gezellig gisteravond' mompelde ze met een scheve grijns. 'Maar goed ik ben der, zeg het eens? Jij bent onze grote leider, waar gaan we heen!'

[Paz rae]

Senea na een korte nacht zag er beter uit dan Wose met Jasmijn. Ze knarsetandde. "Natuurlijk was het gezellig. Met jou in de buurt is het altijd gezellig." Met een kort bevel liet Wose twee ezels vanachter de enige, taaie boom buiten de poort verschijnen. "Voor je bagage, als je wilt."
De ezels trokken tegelijkertijd dreigend een achterbeen op, maar Wose negeerde het, gaf de hare een klap op zijn kont en begon achter het dier aan te lopen. "Ik wil eerst naar Davirn gaan, de Grote Rivier. Ik weet niet hoe dom Elementen zijn, maar je kan het beste het logischte proberen voor je ver reist." Wose keek om. "Daarna gaan we langs de bronnen van Abrinul en zullen we het wel voor elkaar hebben. Als we geen bandieten, wegrovers en dissidenten tegen komen natuurlijk, maar daar hebben we jouw lichaam voor. Kom je?"

De weg uit Toremanjg was een stuk leger dan die er in, aan de andere kant van de stad. Wose kon nog net haar ezel de andere kant opsturen, zodat het beest niet koppig één van de weinige karavaans in liep. "Dit wordt een makkie" mompelde ze tegen zichzelf. Ze zou Senea een paar momenten geven om wakker te worden, daarvoor kwamen boodschappen toch nooit door.

[Anonymous]

'O maar als jij je eens wast kunnen we je ook nog verkopen voor een goede prijs!' Riep Senea haar vriendin na, toen ze haar achter aan liep terwijl ze haar rugzak probeerde af te doen. Ze nam een drafje en legde de rugzak op de rug van de ezel. 'Jij bent hier de exper in elementen, dus ik loop jou achter na. Je weet dat ik niet echt iets met magie heb enz. Dus doe mij maar gewoon een zwaard'.

Ze aaide de ezel een beetje en keek bedenkelijk naar Wose en ging naast haar lopen. 'Hoeveel zijn er eigenlijk op zoek naar dat element? En wat is de zekerheid dat wij het gaan vinden?' ze wilde niet allemaal vragen tergelijke tijd op haar vriendin af vuren. Maar ze was eigenlijk wel wat nieuwsgierig geworden. 'Ik denk dat we wel een beetje rekening mee moeten houden met wat we kunnen verwachten, anders... ach ja. Dat is ook wel weer een uitdaging'

[Paz rae]

"Ik was me vaak genoeg!" Wose tilde haar linkerarm op, rook er onder en deinste terug. Oké, maar het is dan ook wel het warmste seizoen. "En zullen we het niet over verkopen hebben!" Ze controleerde of alle zakken Jasmijn nog op haar riem zaten. "Senea, ik begrijp echt niet dat je nooit bent opgepakt met zo'n houding. Iedereen moet de Elementen interessant vinden en zoveel mogelijk van ze willen weten, zolang het je geen bedreiging maakt." Zoals ikzelf. "Je weet maar nooit, misschien word je op een dag wel uitgekozen om een Element te dienen en zal je alleen kunnen vertellen hoe graag je nekken doorklieft."
Wose haalde haar neus op. "In ieder geval, er zijn vier officiele zoekpeletons op weg, dat zijn tweehonderd mensen. Al de niet-officiele zullen nog wel een paar honderd meer zijn, de stad is zo leeg. Maar die sukkels zijn allemaal naar de zee gegaan, in plaats van de bron. Alles komt goed."
De aarde trilde. "Als de aarde niet meer gaat beven dan normaal in ieder geval." Met een handgebaar en een woord stuurde ze haar ezel weer terug de weg op. "Waarom heb ik nu weer de eigenwijze ezel en jij niet?"

[Anonymous]

Senea haar ezel kauwde langzaam op een soort van tak die ze hem net gegeven had. 'Ik weet het niet.. Ruilen?' Ook Senea voelde de trilling en keek lichtelijk bezorgd. Ze hield er niet van als de grond bewoog. Maar ze liet er niet te veel van merken.

'Het is niet dat ik niets weet van de elementen, en ja hoor ze zijn reuze intersant...' in het laatste klonk wat sarcasme 'het is gewoon... meer jou ding dan de mijne. En dat zal mij ook nooit een bedreiging maken en niet intersant genoeg om ooit een element te dienen. Ze vinden me vast een grote nietsnut die alleen graag nekken doorklieft!' Ze glimlachde. Zij kon er niets aan doen dat ze er nooit echt mee was opgevoed, haar vader het zwaard belangrijker bleek te vinden. En tja, ze verdiende nu eenmaal haar geld er mee...

'Maar jij denkt het bij de bron te vinden? En waar is die precies?' Ze leek echt even geinterseerd, maar die intressen viel al snel weg toen ze met haar dolk het vuil onder haar nagels begon weg te halen. 'Denk je iets van gevaar tegene komen wat we niet aan kunnen?'

[Paz rae]

"Hm." Dat zou betekenen dat ze toegaf aan de ezel. Een ezel! "Ik krijg hem wel onder controle, of hij nu wil of niet." De ezel keek even om voor door te sjokken. "Ja jij ja."
Met een kort woord en een ingewikkeld handgebaar liet Wose haar lichaamsgeur verdwenen en vlocht haar haar zichzelf in een vlecht om haar hoofd. "Senea, het was vast heel gezellig gisteravond. We wandelen nu op de weg van Toremanjg naar Abrinul, waar zullen de bronnen zich nu bevinden? Het laatste linkerpad voor de andere stad dus. Een dagreis, als we doorlopen. Ik wil eigenlijk alleen mijn krachten gebruiken in noodzaak, dus we zullen de ezels aan moeten sporen en een ander moment moeten gebruiken om nagels schoon te maken. Alsjeblieft."
Wose keek even naar haar veel te knappe vriendin. "Je hebt toch geen ziekte opgelopen gisteravond hè? Want ik ben heel vatbaar."

[Anonymous]

'Je klinkt of je 780 bent, een oude elf dus...' Zuchte Senea. 'Nee ik heb geen ziektes opgelopen. Rustig maar, ik heb niets gedaan behalve een goed gesprek gehad gister met een paar andere jongere. Zij zijn namelijk ook opzoek, naar wat wij zoeken. Alleen gingen hun dus richting zee. Toen ze vroegen waar wij heen gingen, heb ik gezegd ook naar de zee te gaan.' Senea deed haar, haar achter der oor en keek naar de vlecht die nu op Wose haar hoofd lag.
'Zoals jezelf al eerder zei, gaan er een hoop richting zee. En zei dus ook. En ik wist heus wel dat we naar Abrinul gingen. Ik ben niet helemaal achterlijk! Maar hoe moet ik nu weten dat je het laatste linkerpad in wil slaan...' Ze vond Wose een leuke meid, maar soms werd ze ook wel moe van der koppige houding. Of der martelaar gedrag, zoals ze zich zelf volgens Senea zag. Niet dat ze die woorden ooit zal uitspreken. Ze gaf der ezel een nieuwe tak, die vervolgens vredig door kauwde. En achter Senea aan hobbelde. Ze vond het wel een aandoenlijk beest. Al had ze meer met paarden. Maar dit deed voor nu goed.

Ze keek naar Wose en de zaken jasmijn die ze bij zich droeg. 'Waar zat jij trouwens gisteravond?'

[Paz rae]

"Goed gedaan." Wose probeerde haar nek een beetje los te maken. Senea had gelijk, ze waren één van de weinigen en ze zouden als eerste het Element vinden. Of het in ieder geval terug krijgen. En dan kon zij ook genezen worden..
"Het spijt me" ze ging iets langzamer lopen zodat ze naast de andere vrouw liep. "Maar als je niet mee wilt, is nu nog je kans om terug te gaan hoor." Ze zwaaide naar achteren. "We zijn nog niet zo heel ver van de poort vandaan."

[Anonymous]

Senea glimlachde eventjes 'Neuh, ik heb toch niets meer daar te zoeken en ik ben wel wat toe aan iets nieuws' Senea keek naar de zaken jasmijn 'Jij wel zo te zien?' ze knipoogde.

'Maar goed, vertel wat heb je gister avond eigenlijk gedaan? Dan praten we teminste niet de hele tijd over dat element of de reis'

[Paz rae]

"Als ik geluk heb, slaap ik 's nachts." Als ik pech heb, verniel ik mijn kamer en directe omgeving.
"Gisteravond heb ik een paar armen gebroken van dealers die niet genoeg hadden aan geld." Wose haalde haar schoouders op, alsof ze het over de boodschappen had. "Ik heb veel Jasmijn nodig en niet alleen voor de tijd die ik buiten de bewoonde wereld zal zijn. Daarna heb ik afscheid genomen van wat.. bedpartners. De laatste heb ik bewusteloos moeten slaan omdat hij zei dat hij per sé mee wilde. Qintan, die ken je wel geloof ik." Daarna heb ik afspraken gemaakt voor bagage en ezels, want slapen kan ik toch niet. Gedetailleerd genoeg?"

[Anonymous]

'Ahh heb je Qintan geslagen?’ Zei Senea. ‘Dat is best sneu…’ ze trok zich weinig aan van het verhaal. Ze wist van Wose der probleem af en wat ze daar soms voor moest doen. Ze had lange tijd geprobeerd om Wose van haar verslaving af te helpen, maar helaas was dat altijd uitgelopen op niets. Dus nam ze het maar voor lief. Ze had haar goede dagen, maar de laatste tijd was ze niet meer dan sagerijnig.
‘Maar goed, je idee was snachts buiten slapen denk ik? Daar heb ik wel voor gepakt. Ik denk dat het ook het goedkoopste is.’ Ze besloot het maar weer over de reis te hebben.

[Paz rae]

"Hij bleef maar aan me zitten Senea. Dat is niet sneu, dat is heel erg vervelend. En ik heb het expres tegen zijn slaap gedaan, zodat zijn mooie gezichtje niet vernield werd." Wose kreeg last van de bekende kriebels; het was meer dan twaalf uur geleden dat ze Jasmijn had gehad.
Ze passeerden een tweede karavaan. "Waar gaan de mooie dames heen? Willen de dames een lift? Lopen met ezels is toch maar zo saai!"
Wose rolde met haar ogen. "Kun jij dit even afhandelen?"
"Ooo een pittige!" De jongeman stootte zijn vriend aan. "Wil jij die hebben Natak? Die met de hele mooie.. ogen bevalt mij wel."
"En als we buiten slapen kunnen we tenminste alles en iedereen aan zien komen en dus zo min mogelijk worden lastig gevallen" beantwoordde Wose Senea's vraag.

[Anonymous]

‘Hij had dus dood kunnen gaan? Had je beter hem tegen zijn neus kunnen slaan, minder risco dat je hem dood had gemept’ Senea trok één wenkbrauw op. Toen de tweede karavaan langs kwam keek Senea nieuwsgierig op. ‘Ja hoor.’ Beantwoorden ze Wose haar vraag.

‘Heren, wij gaan absoluut niet jullie kant uit. Dus… Als jullie nu veder rijden dan gaan wij veder met onze wandeling.’ Zei Senea vriendelijk tegen de jongens. Ze leunde met haar hand op het gevest van haar zwaard. Niets dreigends, alleen voor de zekerheid mochten ze vervelend gaan doen.

[Paz rae]

"Het blijven mensen hoor, ik vergeet dat soms eventjes. Dan moeten ze maar bescherming dragen."

"Ooo meisje meisje, je breekt mijn hart! Verlaat je liever het pad dan het met mij te delen? Wij hebben muziek, eten, drank en kussens om jullie poezelige voetjes op te laten rusten!"
Wose trok een lok haar uit. "Urgh."
De jongen keek even twijfelend, maar toen verscheen zijn grijns weer. "Ik bedoel het niet kwaad! Jullie komen vast ook uit Toremajng, samen staan we sterk!"
"Waartegen?" mompelde Wose. "Want het is zeker niet stupiditeit."
"We willen alleen maar in comfort delen" zei de andere jongen op de bok. "Heus waar."

[Anonymous]

'Ja harten breken schijn ik goed in te zijn' zei Senea met een glimlach. 'Maar helaas, misschien dat ons pad een andere keer kruist. Wij gaan de andere kant op heren.' Senea pakte haar Ezel die stond de grazen aan de kant, bij zijn halster en trok hem mee. 'Kom, wij hebben nog geen tijd om onze poezelige voetjes te laten rusten.' Ze liep richting Wose, weg van de jongens.

[Paz rae]

"Nou zeg!" De ene jongen werd door zijn vrienden op de bok uitgescholden. "Wat is dit nu weer!" Hij sprong van de bok af en liep achter Senea aan.
"Wacht.. wacht eens even, ik ken jou ergens van! Kom je niet uit de Manj-wijken? Dochter van Tabis? Ik ben het, Myton!"

Wose had haar lok de tijd gegeven om terug haar hoofd in te groeien, maar nu was het toch echt wel genoeg.
"Myton? Ik heb al een hekel aan mensen en types zoals jij maken dat alleen maar sterker. Ik ben een chagrijnige, jasmijnsnuivende, kracht vijftien elf en dit is de laatste keer dat ik je waarschuw, voor mijn partner en ik jou en jouw vrienden compleet vernietigen. Zorg ervoor dat je pappie geen karavaan en kind verliest en laat - ons - met rust."
Ze keek naar Senea. "Of ken jij Myton wel en wil je een vroege lunch met hem houden?"

[Anonymous]

Kunnen ze ons niet gewoon met rust laten? Toen Myton haar vaders naam zei draaide ze zich om. Ze bestudeerde het gezicht van de jongen en eerste instantie rinkelde er geen belletje. ‘Ja… Myton zeg je he?’ Maar ineens zag ze de vergelijkkennis. ‘O joh! Zo dan, ik heb jou zo’n 10 jaar niet meer gezien.’ Toen Wose haar uitbarsting had dat ze een hekel had aan mensen, liet Senea haar even gaan.

Maar toen ze klaar was keek ze naar Wose, ‘Ja ik ken Myton, maar ik heb nog geen honger.’ Ze liep op Myton af, schudde zijn hand en zei ‘Myton, gezellig je hebben te gesproken. En wij spreken elkaar vast wel weer. Maar we moeten door, Zoals je hoorde, Wose is geen fan van mensen. En met mij houdt ze het amper uit’ zei ze lachend. ‘Dus wij gaan weer veder. Doe je vader en de zus de groeten.’ Ze liet zijn hand los en liep richting Wose. ‘Kom jasmijnsnuivende, kracht vijftien sago elf. Ik vind je nieuwe bijnaam wel wat lang.’

[Paz rae]

Wose brieste. Ja hoor, het lukte Senea weer wel om netjes van de plakmensen af te komen. En ze kende die gast ook nog! Zij wist nooit hoe mensen elkaar herkenden, want het leek, klonk en rook allemaal hetzelfde. Terwijl de verfijndheid van elventrekken altijd zoveel groter was dat je meteen wist wie en van welk niveau je voor je had.

"Dank je" mompelde Wose toen Senea weer naast haar kwam lopen. "Misschien ontplofte ik iets te snel. Die bijnaam is echt niet nodig, ik vergat mezelf gewoon even. Je weet dat Elven hun kracht niet rondbazuinen. Het spijt me." Ze keek voor zich en zag dat haar ezel tegen de enige aanwezige boom in de verre omtrek stond te schuren, waardoor haar bagage aan het verschuiven was. "Bij de Elementen!"
Na een vloek en drie woorden zwiepte de onderste tak van de boom tegen de kont van de ezel aan, die balkend wegdraafde.

[Anonymous]

‘Spijt moet je niet hebben! Ik snap jullie elven alleen niet, als wij zo weinig voor jullie betekenen, waarom laten jullie ons mensen dan toe?’ Senea had nog steeds haar ezel vast en trok hem mee. Hij was wat loom geworden. Ze trok ergens, met wat moeiten. Een nieuwe tak af en gaf hem aan haar ezel. ‘Ik noem jou… Herman!’ zei ze tegen de ezel en ze woelde door zijn pluk haar op zijn voorhoofd.
‘En we bedoelen het allemaal niet zo slecht hoor. Ik bedoel, ik ga nu ook met je mee…’

[Paz rae]

"Ik weet niet of je bij me zal blijven als ik de beginsels over mensen zou vertellen. Het is niet echt vriendelijk." Wose keek naar Herman. "Jullie doen soms ook grappige dingen zoals dieren namen geven die compleet ontoepasselijk zijn bijvoorbeeld."
In de verte zag ze een pleisterplaats en ze wees er naar. "Daar kunnen we de dieren even verfrissen, ook al lopen we pas een paar uur. Misschien wordt mijn lastdier dan iets minder.. lastig. Als je het goed vindt, natuurlijk."

[Anonymous]

Ja, jullie elven blijven allemaal het zelfde verwende volk… Senea was regelmatig de opmerkingen van haar verwaande vriendin zat. Maar had ook haar aardige punten. Het was gewoon elven gedrag…

‘vind je het geen Herman dan?’ Senea trok Herman zijn hoofd op hoog en keek hem in zijn ogen. ‘Geef hem een hoedje en het is een echte herman! Maar de pleisterplaatst is een goed idee.’ Ze liepen richting de pleisterplaats. ‘Maar als jullie idee van de oorsprong van mensen zo erg is, moet je het maar laten. Maar je maakt me wel erg nieuwsgierig.’

[Paz rae]

"Ik ken niemand die Herman heet en ik ken de naam niet echt. Betekent het iets?" Wose bekeek de ezel iets langer. "Misschien is het wel een Herman ja."
Ze haalde haar schouders op. "Het is iets waar wij mee worden opgevoed, mensen kijken vast ook wel op dwergen neer ofzo, toch? Sommigen van ons zien mensen niet meer als ezels. Eigenwijs, goed voor bagage en een goede conditie als je ze een beetje onderhoudt. Maar ik niet hoor, daar heb ik je niet voor meegenomen." Waarom ze Senea wel had meegenomen liet ze maar in het midden. Natuurlijk was ze wel redelijk bevriend met de vrouw, maar in haar eentje had ze het misschien ook wel kunnen doen. Ze hoopte vooral dat het mens haar geld waard zou zijn, want anders zou ze haar ouders weer terecht moeten wijzen. "En jullie vinden Elven arrogant, zo hebben we allemaal onze oordelen toch?"

[Anonymous]

'Nee, sommige van ons vinden Elven arogaant. De meesta van ons interesseren zich gewoon niet meer in jullie. We hebben het geacpeteeerd hoe jullie zijn.' Zei Senea luchtig.
'Maar goed, volgens mij krijgt Herman dorst.. hoe lang nog?' Herman liep rustig achter ze aan, nog steeds kauwend op een tak. Die Senea hem bleef voeren.

'Misschien als je wat meer onder mensen komt, je vooroordelen laat gaan. Zal je ons nog leren waarderen.' Senea lachte. 'Ja wie hou ik voor de gek! het is al uitzonderlijk dat wij hier zo lopen.' Ze liet haar hand nog steeds rusten op het gevest van haar zwaard. En sjokte vort.

[Paz rae]

"Ik zie daar weer meer mensen, ik denk dat we in de buurt zijn." Eigenlijk wist Wose dat wel zeker, maar zo net na commentaar over arrogantie probeerde ze zichzelf in te houden. "Zorg je er niet voor dat je Herman misselijk voert? Ik weet niet hoelang ezels door kunnen blijven eten, maar straks zakt hij door zijn hoeven heen."

De zon stond op haar hoogste punt toen ze bij de bronnen aankwamen. Het was er druk, maar niet zo druk als normaal. De bronnen leken minder indrukwekkend en Wose was bang dat het Element hier al terug getrokken was uit haar gebied. "Erm.. ligt het aan mij of tel ik maar drie actieve bronnen, in plaats van zeven?"
"Het ligt niet aan jou Elf" gromde een dwerg die voor haar langsschoof. "Iedereen met ogen kan dat zien."
Wose rolde met haar ogen. Ze begreep niet wat dwergen hier deden. Hielden die niet alleen van aarde? "We lopen wel een stuk verder, naar de laatste bron. Toch? En misschien is het wel goed dat de bronnen hier stil zijn" voegde ze zachter toe. "Dan weten we dat het Element hier is geweest."